KEŞKE

keşke bilseydin… dağların karanlığında kaybolan çocuklar gibi olduğumu içimi sarmalayan ümitleri tek tek koparıp akşamda dinlenen hüzünlere başımı yastık diye koyduğumu keşke bilseydin… en inciten baharlar bitirdi yazlarımı üşümek ve beklemek ve hep ‘sus’u söylemek… keşke sarsaydın tebessüm kokulu çığlıklarımı… hem coşkun hem ıssızdım hem dargın hem heveskâr keşke diyorum keşke görseydin… sıkışmış damarlarda haykıran …

BABALARIN ÖLMESİ…

BABALARIN ÖLMESİ... Uzun bir asma köprü, derince bir kuyudur.Gitmesi bir defalık, hüznü hayat boyudur.Ağlamak daha zorba, özlem daha bir derin,Yüzü hep hasrettendir babası ölenlerin.Artık güneş siliktir, tüm ışıklar buğulu…Yalnız; görecek kadar aydınlatırlar yolu…Neden; hep oturduğu köşesinde görünmez?Ve nasıl bir kez daha; ‘baba nasılsın’ denmez?Bunlar; yakın ve kolay gelirdi varlığında,Baba! diyebilmenin o pervasız çağında…Ne kadar söylediysem dindirmez …

%d blogcu bunu beğendi: