Ölüm Ne Güzelmiş

Ölüm ne güzelmiş... Bir ölüm rüyasıydı… Birkaç dakika içinde öleceğimi hissettim. Kanın vücuttan çekilmesi gibi bir şeydi. Yere düşmemek için gittim uzandım. Uzandığımda daha ölmemiştim ama dünya ile bağlantım bitmişti. Artık ölecektim ve bunu kimseye söylemeye yetkim ve dermanım kalmamıştı. Odada kardeşim vardı. Her şeyden habersiz.  Ölmek üzereyken bile ilginç geldi bu... Ben burada ölüyorum, …

BABALARIN ÖLMESİ…

BABALARIN ÖLMESİ... Uzun bir asma köprü, derince bir kuyudur.Gitmesi bir defalık, hüznü hayat boyudur.Ağlamak daha zorba, özlem daha bir derin,Yüzü hep hasrettendir babası ölenlerin.Artık güneş siliktir, tüm ışıklar buğulu…Yalnız; görecek kadar aydınlatırlar yolu…Neden; hep oturduğu köşesinde görünmez?Ve nasıl bir kez daha; ‘baba nasılsın’ denmez?Bunlar; yakın ve kolay gelirdi varlığında,Baba! diyebilmenin o pervasız çağında…Ne kadar söylediysem dindirmez …

%d blogcu bunu beğendi: