(METAFORİK BİR ÖYKÜ)

Hazırladım bavulu. Hızlı ve acele adımlarla çıktım. Nefret fazla yer kapladı bavulda, biraz da sevgi koyayım dedim sığdıramadım. Öfke de bir ağır!.. Sanki bavul değil de taş taşıyorum. Yürüdükçe daha da ağırlaştı tabii. Gitgide kollarım ağrımaya başladı. Omzum çıktı çıkacak! Neyse vardım istasyona...

%d blogcu bunu beğendi: