BABALARIN ÖLMESİ…

BABALARIN ÖLMESİ... Uzun bir asma köprü, derince bir kuyudur.Gitmesi bir defalık, hüznü hayat boyudur.Ağlamak daha zorba, özlem daha bir derin,Yüzü hep hasrettendir babası ölenlerin.Artık güneş siliktir, tüm ışıklar buğulu…Yalnız; görecek kadar aydınlatırlar yolu…Neden; hep oturduğu köşesinde görünmez?Ve nasıl bir kez daha; ‘baba nasılsın’ denmez?Bunlar; yakın ve kolay gelirdi varlığında,Baba! diyebilmenin o pervasız çağında…Ne kadar söylediysem dindirmez …

BİR MEVSİM GEREK

Bir Mevsim Gerek

  Bana tam şu anda; bir mevsim gerek... İçinde gelmek ve susmak hükmetsin. Kayalar yosunlu olsun, arşa dek!.. Nereye dokunsam, hüznü tüketsin.   Bana; tam şu anda bir ağaç dibi... Aklımda olmasın; günler, saatler... Gözlerim toprağa uzanır gibi... İklimin rengine, kapılıp gitsin.   Tam şu anda kalksın; kuşlar uykudan... Bir daldan bir dala, aksın muhabbet... …

%d blogcu bunu beğendi: